Ανεβείτε στο κάστρο που κανένας στρατός δεν κατάφερε να καταλάβει

Το πρώτο πράγμα που συναντά κάθε επισκέπτης του Κάστρου Pernštejn είναι ο προμαχώνας — ένας κοντός οχυρωμένος πυλώνας με τείχη πάχους τριών μέτρων, χτισμένος με πολεμίστρες για ελαφρά πυροβόλα όπλα και έναν καταχυτήρα πάνω από την πύλη, σχεδιασμένος να κάνει τη στενή προσέγγιση όσο το δυνατόν πιο αφόρητη για οποιονδήποτε επιχειρούσε να την εκβιάσει.

Λειτούργησε. Όταν ένας σουηδικός στρατός πολιόρκησε το Κάστρο Pernštejn το 1645 κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, ο προμαχώνας άντεξε και το κάστρο δεν καταλήφθηκε ποτέ — ένα από τα λίγα στην περιοχή που μπορεί να το ισχυριστεί αυτό σε διάστημα άνω των επτά αιώνων. Σημάδια από τα καψίματα των σουηδικών κανονιών είναι ακόμη ορατά στους επάνω πύργους.

Πέρα από τις γοτθικές αίθουσες, η Αίθουσα των Ιπποτών του Κάστρου Pernštejn είναι το κεντρικό κομμάτι του εσωτερικού — μια μεγάλη αίθουσα στον πρώτο όροφο, ξαναχτισμένη επί των Pernštejn της Αναγέννησης, με θόλο διακοσμημένο με στούκο και τοιχογραφίες που μετέτρεψαν ένα μεσαιωνικό φρούριο σε κατοικία αντάξια μιας από τις μεγαλοπρεπέστερες οικογένειες της Βοημίας.

Κοντά, μια μακριά αίθουσα χτισμένη με τρία πεδία αναγεννησιακού σταυροθόλου λειτουργεί ως βιβλιοθήκη του Κάστρου Pernštejn από τον 19ο αιώνα, όταν η οικογένεια Mitrovský τη γέμισε με τα βιβλία και τις συλλογές τέχνης που συνοδεύουν την κατοχή ενός από τα μεγάλα αρχοντικά της Μοραβίας. Και οι δύο αίθουσες βρίσκονται στην ίδια διαδρομή Route I, λίγα βήματα η μία από την άλλη.

Το παρεκκλήσι του Κάστρου Pernštejn είναι η μία σαφώς μπαρόκ νότα μέσα σε ένα κατά τα άλλα γοτθικό-αναγεννησιακό κτίριο. Το σημερινό παρεκκλήσι χτίστηκε το 1716, αντικαθιστώντας ένα παλαιότερο παρεκκλήσι του κάστρου, και διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες του Francis Gregor Ignacus Eckstein.

Απέναντι από την παλαιότερη πέτρινη τοιχοποιία του κάστρου, το παρεκκλήσι υπενθυμίζει ότι το Κάστρο Pernštejn δεν έμεινε ποτέ παγωμένο σε μια μόνο στιγμή — κάθε γενιά που έζησε εδώ πρόσθεσε το δικό της στρώμα, από τον γοτθικό πύργο Barborka έως αυτό το παρεκκλήσι του 18ου αιώνα, χωρίς ποτέ να κατεδαφίσει εντελώς ό,τι προϋπήρχε. Βρίσκεται μόλις λίγα βήματα από την Αίθουσα των Ιπποτών στη διαδρομή Route I, ένα μικρό, ήσυχο δωμάτιο που αξίζει μια πιο αργή ματιά.

Ένα εισιτήριο για το Κάστρο Pernštejn σας εξασφαλίζει θέση στη Route I, «Από τον Γοτθικό Ρυθμό στον 20ό Αιώνα» — μια ξεναγημένη περιήγηση περίπου 80 λεπτών που ξεκινά από την αίθουσα εισόδου και την αυλή του Τιρόλου, περνά από τους γοτθικούς κυκλικούς διαδρόμους, τον Πύργο των Τεσσάρων Εποχών και το παλιό παρεκκλήσι, και καταλήγει στην Αίθουσα των Ιπποτών, την πινακοθήκη και τα οικογενειακά δωμάτια, μεταξύ των οποίων η κρεβατοκάμαρα, το παιδικό δωμάτιο και το δωμάτιο της γκουβερνάντας.

Πρόκειται, στην ουσία, για έναν περίπατο σε ολόκληρη τη διάρκεια της ζωής του Κάστρου Pernštejn, δωμάτιο προς δωμάτιο, από το φρούριο του 13ου αιώνα έως την οικογενειακή κατοικία του 19ου αιώνα που δημιούργησαν οι Mitrovský. Οι ομάδες περιορίζονται σε 35 επισκέπτες και η περιήγηση γίνεται μόνο με ξεναγό.

Το λέμε ευθέως, για να μην αποτελέσει έκπληξη: Η Route I στο Κάστρο Pernštejn γίνεται με ξενάγηση στα τσεχικά, με έντυπο αγγλικό κείμενο που σας παρέχεται ώστε να μπορείτε να παρακολουθείτε την περιήγηση δωμάτιο προς δωμάτιο. Ένας περιορισμένος αριθμός αναχωρήσεων με πλήρη ξενάγηση στα αγγλικά πραγματοποιείται κατόπιν εκ των προτέρων κράτησης, κυρίως για μεγαλύτερες ομάδες.

Για τους περισσότερους ανεξάρτητους ταξιδιώτες, οι έντυπες αγγλικές σημειώσεις αρκούν για να ακολουθήσουν τα δωμάτια και την ιστορία τους χωρίς να χάσουν τον ειρμό, καθώς ο ρυθμός του ξεναγού σε κάθε δωμάτιο σας δίνει χρόνο να διαβάζετε καθώς προχωράτε. Αν μια ξενάγηση στα αγγλικά έχει σημασία για την επίσκεψή σας, πείτε μας την ημερομηνία και το μέγεθος της ομάδας σας κατά την κράτηση και θα ελέγξουμε τι είναι εφικτό.

Ανατολικά του προμαχώνα, περιφραγμένο και αδύνατο να το προσπεράσεις, στέκει ένα αρχαίο πουρνάρι με κορμό περίπου 4,5 μέτρων σε περίμετρο — θεωρείται το αρχαιότερο και μεγαλύτερο του είδους του στην περιοχή της Νότιας Μοραβίας. Ο τοπικός θρύλος λέει πως το ραβδί ενός ταξιδιώτη, φυτεμένο στο σημείο εκείνο πριν μπει ο πρώτος λίθος του Pernštejn Castle, έριξε ρίζες και μεγάλωσε σε δέντρο.

Κάτω από το κάστρο, οι αναβαθμίδες με τους κήπους που διαμορφώθηκαν για πρώτη φορά το 1798 συνδυάζουν έναν ύστερο-μπαρόκ σχεδιασμό με καταρράκτες, ένα επίσημο παρτέρι και μια πιο ανεπίσημη τοπιογραφική φύτευση από οξιές, φλαμουριές, σφενδάμια και ήμερους ίταμους — αποκατασταμένοι τα τελευταία χρόνια και αξίζουν απολύτως τον σύντομο περίπατο προς τα κάτω από την πύλη.

Ο αυθεντικά μεσαιωνικός σκιαγραφικός όγκος του Κάστρου Pernštejn το έχει καταστήσει αγαπημένο κινηματογραφικό σκηνικό για δεκαετίες, με πιο διάσημη εμφάνισή του ως «Κάστρο Frankenstein» — έντονα μεταμφιεσμένο με CGI — στην παραγωγή του Χόλιγουντ Van Helsing το 2004, ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά γυρίσματα που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ στην Τσεχική Δημοκρατία.

Πολύ πριν από αυτό, το Κάστρο Pernštejn εμφανίστηκε σε δεκάδες τσεχικές ταινίες παραμυθιών και τηλεοπτικές παραγωγές, και συνεχίζει να προσελκύει διεθνείς παραγωγές μέχρι σήμερα. Σε αντίθεση με πολλά κάστρα που χτίστηκαν ή ξαναχτίστηκαν αποκλειστικά για θεαματικούς σκοπούς, το Pernštejn δεν χρειάστηκε σκηνογραφία για να δείχνει τον ρόλο του — τα τείχη που κινηματογραφεί το συνεργείο είναι τα ίδια που έχτισαν πραγματικά οι Pernštejn.

Το Κάστρο Pernštejn ιδρύθηκε πιθανώς μεταξύ 1270 και 1285 από τους Άρχοντες του Medlov, οι οποίοι σύντομα υιοθέτησαν το όνομα του κάστρου ως δικό τους. Επί τρεις αιώνες η οικογένεια Pernštejn έχτισε μια από τις μεγάλες περιουσίες των χωρών του Βοημικού στέμματος, φτάνοντας στο απόγειό της υπό τον William II του Pernštejn, του οποίου ο οίκος έγινε, κατά τους περισσότερους, η πλουσιότερη και ισχυρότερη ευγενής οικογένεια στο Βασίλειο της Βοημίας.

Οι Pernštejn πούλησαν το κάστρο το 1596. Πέρασε από τις οικογένειες Stockhammer και Schröfl von Mannsperg προτού οι Mitrovský το εξαγοράσουν το 1818, κρατώντας το μέχρι το 1945, όταν η ιδιοκτησία τους έληξε και το Κάστρο Pernštejn πέρασε στα χέρια του Τσεχοσλοβακικού κράτους, όπως συνέβη με πολλά μεγάλα κτήματα της Μοραβίας στο τέλος του πολέμου.